Metoda PNF polega na proprioceptywnym (dotyczącym receptorów ciała) nerwowo-mięśniowym torowaniu ruchu. Jest ona przykładem neurofizjologicznego całościowego systemu oddziaływania terapeutycznego. Podstawowy cel tej metody to praca nad funkcją, jakiej chory potrzebuje.
Metoda PNF zaleca aby postrzegać chorego w sposób kompleksowy oraz wykorzystywać w terapii zdrowe i silne regiony ciała. Teorię tej metody oparto na fizjologii ruchu rozwojowego człowieka, uwzględniając poszczególne fazy kontroli motorycznej. Cały proces jakim jest ponowne uczenie się ruchu lub odtwarzanie utraconej funkcji jest wspomagany w rehabilitacji wcześniejszymi doświadczeniami, które pochodzą ze schematu rozwoju ruchu u dziecka.
